Ηλιοτρόπιο

Ολα τα φώτα της γιορτής θα σβήσουνε
Σε λίγες μέρες στην πόλη,
Όλα πάλι θα πάρουνε τον ίδιο, αδειο ρυθμό της ρουτίνας
Που τόσο καλά έχουνε μάθει.
Μέσα στο άδειο των καινούργιων ημερών
Που θάρθουνε
Θα έχουμε μόνο για παρέα μια ομάδα
Απο ελάφια που ξέφυγαν απο την μανία των κυνηγών.
Ετσι που τρέχουνε μέσα στο δάσος
Θα μας παρασύρουνε για να πάμε κοντά τους,
Είναι η μόνη μας ευκαιρία για να ξεφύγουμε.
Απλά, ήσυχα, θα μπορούμε τότες
Ν’ απλώνουμε τα χέρια μας σε λουλούδια και σε δέντρα,
στις φυλλωσιές, και στο νερό του ποταμού.
Τότε μόνο ίσως μαζί με τα φώτα της πόλης
Που σβήσανε, πάψουμε ν’ ακούμε και τις κλαγγές των όπλων,
Τα άρματα που μας είχανε περιλυκλώσει,
Τις ιαχές απο τους στρατιώτες, που κραυγάζανε νίκη
Πάνω σ’ ένα άψυχο σώμα.
Τότε μόνο ίσως , χάσουμε και τους γύπες που τα μάτια τους
Άγρια, μαύρα, απαίσια, έδειχναν τον δρόμο
Σ’έναν πόλεμο που τόσο καλά ξέρανε,
Παρασύροντας στο πέρασμα τους ότι ανθρώπινο
Είχε μείνει σ’αυτούς που μας χτυπούσανε.
Σε λίγες μέρες στην πόλη όλα τα φώτα της γιορτής θα σβήσουνε
Κι όλα πάλι θα γυρίσουνε στον παλιό, γνωστό τους ρυθμό,
Ισως έτσι είναι καλύτερα για όλους μας.

Despina Katsirea.

Γή της Ιωνίας

Ηρεμα κυλάνε τα δάκρυα,
Σταγόνες νερού που μήτε η ζέστη
Ούτε τ’ αγέρι της θάλασσας
Κατάφεραν να στεγνώσουν.
Ματωμένα βότσαλα απο τα παράλια της Ιωνίας
Στολίζουνε τώρα τις ακρογιαλιές
Γαλάζιων νησιών, γαλήνια, ήσυχα,
Ξεχασμένα απ’ όλους, σαν τα δάκρυα
Που κυλάνε συνέχεια
Βουτηγμένα στις αναμνήσεις
Χαμένων πατρίδων, ανθρώπων
Που μάζεψαν τα κύματα
Σαν τα μεγάλα όνειρα,
Που κι αυτά, όλα, χάνονται στον παφλασμό των κυμάτων.
Στο τέλος δεν έμεινε παρά μιά μακριά γραμμή,
Ισια κι αδυσώπητη
Μιας νεκρής παραλίας,
Που το νερό στον άγγιγμα του στην άμμο
Είχε σβήσει δίχως μεταμοιωμό
Ακόμα και τα πατήματα
Των γλάρων που εκεί περπατήσανε .

Despina Katsirea.

 ΣΑΝ ΦΥΛΛΟ

Σαν φύλλο,
Eνα φύλλο, κίτρινο και χρυσαφί,
Σαν άνθος μιας σήψης,
Ενός θανάτου που αγαπάμε,
Που θαρρούμε είναι η ομορφιά,
Η τέλεια ομορφιά μιας γαλήνιας εποχής
Που μας άφησε,
Ένας ύμνος μιας αγάπης που ήρεμα σβήστηκε
Απο τ’ αχνάρια μας στην άμμο.
Σαν φύλλο, ένα φύλλο,
Kίτρινο και χρυσαφί
Ένα φθινόπωρο μας άγγιξε
Μ’ ένα όνειρο στο πέτο,
Κόσμημα ακριβό για την αιωνιότητα μιας μέρας,
Ένα ποίημα που πάντα θα κυλάνε οι λέξεις του
Στ’ απομεσήμερο.
Μια Παναγιά κρέμεται με μια κόκκινη κορδέλλα
Απο την λάμπα μου,
Ανάμνηση χρόνων άλλων,
Αθωώτητας,
Μιας αγνότητας που σαν κρύσταλλο που έσπασε
Μ’ άφησε πιά.
Σαν φύλλο,
Eνα φύλλο, κίτρινο και χρυσαφί
Όλες οι ώρες ακουμπάνε στις εποχές
Που τις αφήνουμε να το κάνουν.
Μα έπειτα, πάντοτε σ’ αυτό το υπαρκτό έπειτα,
Ακουμπάνε κι αυτές πάνω στο ίδιο φύλλο,
Το κίτρινο και χρυσαφί
που θα τις πάρει συντροφιά
Ως ένα άλλο φθινόπωρο, σαν και τούτο
Που τώρα ήδη μας άφησε.

Despina Katsirea.

© All content copyright Despina Katsirea.